کلسیم نفشهای بسیارمهمی در فیزیولوژی بدن انسان دارد و نه تنها در استحکام استخوانها و دندانها بلکه در فعالیت طبیعی تحریک عصبی عضلات و انعقاد خون نیزعامل بسیار مهمی است. میزان کلسیم موجود در سرم خون در اثر سوء جذب در دستگاه گوارش و همچنین تغییر در میزان پروتئین های سرم بویژه آلبومین تاثیر می پذیرد. هایپر کلسمی (Hypercalcemia) یا افزایش میزان کلسیم سرم در بسیاری از بیماری ها مانند: هیپر پاراتیروئیدیسم ، مولتی پل میلوما ، سرطان استخوان و غدد پاراتیروئید و از دست دادن استحکام بافت استخوانی یا دمینرالیزه شدن استخوان دیده می شود. هیپوکلسمی (Hypocalcemia) یا کاهش میزان کلسیم سرم در بسیاری از بیماری ها مانند: هیپو پاراتیروئیدیسم ، پانکراتیس حاد ، نارسایی کلیوی ، کمبود ویتامین D و بیماری ریکت (Rickets diseases) یا راشیتیسم (نرمی استخوان در اطفال) دیده می شود. نسبت کلسیم به فسفر (Ca/Ph Ratio): نسبت کلسیم به فسفر در حالت نرمال 10 به 4 یا 3/2 تا 3/3 برابر در بزرگسالان و 3/1 تا 3/3 برابر مقدار فسفر در کودکان می باشد. در بیماری های غدد بویژه اختلال در غدد پاراتیروئید این نسبت بهم میخورد. نسبت بالای فسفر در برابر کلسیم معرف بیماری های حساسیتی و التهابی می باشد. معمولا کلسیم و فسفر به نسبت عکس یکدیگر کاهش یا افزایش می یابند.