منیزیم بعد از کلسیم پر مقدارترین کاتیون در سلول می باشد و در بسیاری از فعالیت های آنزیمی بعنوان کو فاکتور مانند سنتز پروتئین ها و اسیدهای نوکلئیک و همچنین در چرخه های متابولیسمی سلولی مانند متابولیسم کربوهیدراتها دارد نقش اساسی دارد. منیزیم در پایداری ساختارسه بعدی بسیاری از ماکرو مولکولها مانند DNA و RNA و قابلیت تحریک پذیری سلولهای عصبی و عضلانی و انتقال ATP در غشای سلول و متابولیسم آن شرکت می کند.هایپر منیزیمیا (Hypermagnesaemia) با افزایش میزان منیزیم سرم معمولا بدون علامت است اما در برخی از بیماری ها مانند: آریتمی های قلبی مانند آریتمی بطنی، کند طپشی قلب یا برادی کاردی، کاهش میزان تنفس و لتارژی (Lethargy) یا گیجی و خواب آلودگی دیده می شود. هیپوپاراتیروئیدیسم(Hypomagnesaemia) یا کاهش میزان منیزیم سرم در بسیاری از بیماری ها مانند: هیپوپاراتیروئیدیسم، پانکراتیس حاد، نارسایی کلیوی، کزازو اختلالات قلبی مانند پرطپش قلب یا برادی کاردی و آرتریال فلوتر یا پر طپشی دهلیزی یا در اصطلاح تپش قلب دیده می شود. نسبت کلسیم به منیزیم (Ca/Mg Ratio): نسبت کلسیم به منیزیم در حالت نرمال 2 به 1 در بزرگسالان و 4 به 1 در کودکان میباشد. در بیماریهای قلبی بویژه در حملات قلبی این نسبت بهم میخورد. نسبت بالای منیزیم در برابر کلسیم در اینگونه حملات دیده میشود. وجود منیزیم کافی در رژیم غذایی برای جذب میزان کافی کلسیم ضروری است.